आकाशात उडताना पाय जमिनीवर असू दे

तुझे स्वप्न आकाशाच्या पलिकडे वाहु दे
प्रयत्नाना कुठे ही कमी पणा नसू दे
कंबर कसुन मेहनती चा कल असू दे
स्मितहास्य चेहरयावर सदा बसू दे
आकाशात उडताना पाय जमिनीवर असू दे

अभ्यासात उत्तुंग शिखर गाठण्याचा प्रयत्न असू दे
व्यवहारात असमानतेचा सल नसू दे
व्यवस्थापनाची पुर्णपणे जिजिविषा असू दे
आत्म सम्मानाचा तुझ्या कडे अभिमान असू दे
आकाशात उडताना पाय जमिनीवर असू दे

बाल्यावस्थेतून युवावस्थे कडे पदार्पण होऊ दे
बाहेर वावरताना अधिरपणा अजिबात नसू दे
स्वभावात चारित्र्याचे श्रेष्ठबळ असू दे
विचारात संस्कारांचा निष्णात जोर असू दे
आकाशात उडताना पाय जमिनीवर असू दे

अर्थिक जिजिविषेत सदा समाधान असू दे
पैसा अडक्यांची मुळीच गुर्मी नसू दे
खर्चा बरोबर बचतीचा प्रयत्न असू दे
अचल संपत्ति वर तब्याचा कल असू दे
आकाशात उडताना पाय जमिनीवर असू दे

सगळ्यांशी संबंध जोडण्याचा प्रयत्न असू दे
खांदयावर  हाथ ठेऊन बोलण्याचा अधिकार कोणा नसू दे
समाजात वावरताना शब्दावली गोड असू दे
स्वश्रेष्ठतेच्या जबाबदारीची जाणीव असू दे
आकाशात उडताना पाय जमिनीवर असू दे

नव नवीन नित शोधू

नव नवीन नित शोधू
कधी उमलू,बहरू,कोमेजू
फांदीवर वेली शब्दांच्या
आपूलकिने बोलू!!!!!!!
                                 अनुभवले क्षण आनंदाचे
                                 भरभरुन ओसंडून वाहू
                                 मैफिलीत खुल्या गप्पांच्या
                                 आपूलकिने बोलू!!!!!!!
पोटलितील सुख दु:खाचे
अतित आंनदाने वाहू
पायवाट जशी शब्दाची
आपूलकिने बोलू!!!!!!!
                                  क्षण अनमोल जीवनाचे
                                   निसटते हातातून वाळू
                                  मनमोकळे पणाने अन
                                   आपूलकिने बोलू!!!!!!!
नतमस्तक मी आयुष्याशी
ध्येय शिखराचे ठेवू
शब्दकोश विनयचा अन
 आपूलकिने बोलू!!!!!!!                                

फूला भोवती काँटे खूप
पण सुगंधि फूलाचा वास दे
सरले ढग सगळे जरी
मंद पावसाचा मृदु वास दे
तुझा प्रेमळ साथ दे
उजाडत्या पोर्णिमे मधे
हातात मझ्या हात दे
मावळ्ता चंद्र असला तरी
जीवना चा नाद दे
तुझा प्रेमळ साथ दे
कवितेच्या वाटेवर मला
तुझा आनंदा चा साथ दे
हातात मझ्या हात दे

आई ला अर्पण

जीवनाच्या या क्षणाला
मी फक्त ’मीच’ असावे
नको तो शिक्कामोर्बत
नांव किंवा अण्णावाचां
नको तो जात-पात वा धर्माचा
नको अता ते दिर्घ-र्ह्स्व
आता फक्त ’मीच’ असावे
नको अता ती आई वा
पत्नी च्या कर्तव्या ची धांव
नको अता ते ऋणानुबंध
नको ती संपत्ति व माया
साठीच्या घरात पाऊल ठेवता
मी फक्त ’मीच’ असावे
खूप अनुभवले सुखाचे क्षण
कष्ट आणी कामाचे पण
जगता आगळे आयुष्याचे क्षण
मी फक्त ’मीच’ असावे

बाबा

बाबा बाबा निघाले कविता करायला
हातात कागद घेऊन बागेत बसायला।
तेवढ्यात बागेत जोरात वारा लगला वहायला,
आईला हाँक देऊन म्हणाले पैड आण ग कागद जपायला।
एकदाचे खूर्चीवर बसले कविता करयला,
डोक्यावर हाथ मारुन लागले हँसायला
अरे!! मी पेन तर आणलच नाही कविता लिहायला।
पेन,कागद घेऊन परत बसले लिहायला
हाता वर हात ठेऊन लागले विचार करयला
विचाराच्या चक्रात लागले फ़िरायला तेवढ्यात
विचारांचे चक्र जमीनी वर आले
कार ची किल्ली घेऊन बाहेर निघाले
अरे! अरे! बाबा काय झाले कुठे निघाले
अग आफिस मधे इन्कमटैक्स चे आपात काम आले।
आई स्वयंपाक घरात खुद्कन हँसली
बाबाची कविता कागदा वर फदकन बसली