कळ्सुत्रि बाहुली

कळ्सुत्रि बाहुली

आले मी जगात जेव्हा
खूप कोवळे होते तन-मन माझे
निसर्ग सम्मत दोर-नाळ
सहज गती तुझ्या हतात होती
हळू-हळू मी बागडु लागले
नाचले तुझ्या अंगणात
खूप धागे जोडले गेले मग मला
नात्यांचे, नियमांचे,संस्कारांचे
तरी तुझ्या दोरीला घट्ट धरून
आनंदाने हसत-खिदळत
बहरत होते मी वेली सारखी
अचानक अलगद ती दोर
तु नव्याने सोपविली नवीन हतात
मग अजुन धागे जोडले गेले
मी बहरत राहिले अंगणातून मासघरात
आनंदाने हसत-खिदळत
तुझा धागा अता सैल झाला
पण अजुन स्वत:
जोडलेल्या धाग्या संग
माझे नृत्य अविरत चालु राहिल
कधी अंगणात, कधी मासघरात
शेवटी परसदारात सुद्धा
एका कळसुत्री बाहुली प्रमाणे
कदाचित आनंदाने हसत-खिदळत

नयना(आरती) कानिटकर
१३/०१/२०१४

नदी किनारी काठा वरती
स्वच्छंद पणे बसावे
डोह डोलती पाण्या मधले
बघत मन आनंदित व्हावे

मंद हवेच्या झुळूकि संगे
सुगंध फुलांचा घ्यावा
मन प्रफुल्लित गंधा संगे
वेळ मस्त घालवावा

आकाशातुन पक्षी चहू कडे
चिच-चिव करत यावे
तसे उडत-उडत पुन्हा ते
आकाशातच समावे

मित्रां संगे  मुक्त  होऊनी
चिंता कष्ट सरावे
हातात हात घेऊनी सारे
सस्नेह मस्त जगावे

नयना (आरती) कानिटकर

आपण ठरवायचे"

आपण कसे जगायचे
हसत खिदळत का,नाक मुरडत
आपले आपणच ठरवायचे

चिंता दुख: किती उगाळायचे
उद्याच्या चिंतेत आज का मरायचे
आपले आपणच ठरवायचे

आयुष्यात सुख-दुख: हे यायचेच
दुखात ही सुख कसे मनायचे
आपले आपणच ठरवायचे

मानवेतर प्राणी ही जगत असतात
पण आपण स्वाभिमानाने कसे जगायचे
आपले आपणच ठरवायचे

प्रेम जिव्हाळा नाती-गोती
यात आपण किती अडकायचे
आपले आपणच ठरवायचे

आकाशात उडताना पाय जमिनीवर असू दे

तुझे स्वप्न आकाशाच्या पलिकडे वाहु दे
प्रयत्नाना कुठे ही कमी पणा नसू दे
कंबर कसुन मेहनती चा कल असू दे
स्मितहास्य चेहरयावर सदा बसू दे
आकाशात उडताना पाय जमिनीवर असू दे

अभ्यासात उत्तुंग शिखर गाठण्याचा प्रयत्न असू दे
व्यवहारात असमानतेचा सल नसू दे
व्यवस्थापनाची पुर्णपणे जिजिविषा असू दे
आत्म सम्मानाचा तुझ्या कडे अभिमान असू दे
आकाशात उडताना पाय जमिनीवर असू दे

बाल्यावस्थेतून युवावस्थे कडे पदार्पण होऊ दे
बाहेर वावरताना अधिरपणा अजिबात नसू दे
स्वभावात चारित्र्याचे श्रेष्ठबळ असू दे
विचारात संस्कारांचा निष्णात जोर असू दे
आकाशात उडताना पाय जमिनीवर असू दे

अर्थिक जिजिविषेत सदा समाधान असू दे
पैसा अडक्यांची मुळीच गुर्मी नसू दे
खर्चा बरोबर बचतीचा प्रयत्न असू दे
अचल संपत्ति वर तब्याचा कल असू दे
आकाशात उडताना पाय जमिनीवर असू दे

सगळ्यांशी संबंध जोडण्याचा प्रयत्न असू दे
खांदयावर  हाथ ठेऊन बोलण्याचा अधिकार कोणा नसू दे
समाजात वावरताना शब्दावली गोड असू दे
स्वश्रेष्ठतेच्या जबाबदारीची जाणीव असू दे
आकाशात उडताना पाय जमिनीवर असू दे

नव नवीन नित शोधू

नव नवीन नित शोधू
कधी उमलू,बहरू,कोमेजू
फांदीवर वेली शब्दांच्या
आपूलकिने बोलू!!!!!!!
                                 अनुभवले क्षण आनंदाचे
                                 भरभरुन ओसंडून वाहू
                                 मैफिलीत खुल्या गप्पांच्या
                                 आपूलकिने बोलू!!!!!!!
पोटलितील सुख दु:खाचे
अतित आंनदाने वाहू
पायवाट जशी शब्दाची
आपूलकिने बोलू!!!!!!!
                                  क्षण अनमोल जीवनाचे
                                   निसटते हातातून वाळू
                                  मनमोकळे पणाने अन
                                   आपूलकिने बोलू!!!!!!!
नतमस्तक मी आयुष्याशी
ध्येय शिखराचे ठेवू
शब्दकोश विनयचा अन
 आपूलकिने बोलू!!!!!!!                                

फूला भोवती काँटे खूप
पण सुगंधि फूलाचा वास दे
सरले ढग सगळे जरी
मंद पावसाचा मृदु वास दे
तुझा प्रेमळ साथ दे
उजाडत्या पोर्णिमे मधे
हातात मझ्या हात दे
मावळ्ता चंद्र असला तरी
जीवना चा नाद दे
तुझा प्रेमळ साथ दे
कवितेच्या वाटेवर मला
तुझा आनंदा चा साथ दे
हातात मझ्या हात दे

आई ला अर्पण

जीवनाच्या या क्षणाला
मी फक्त ’मीच’ असावे
नको तो शिक्कामोर्बत
नांव किंवा अण्णावाचां
नको तो जात-पात वा धर्माचा
नको अता ते दिर्घ-र्ह्स्व
आता फक्त ’मीच’ असावे
नको अता ती आई वा
पत्नी च्या कर्तव्या ची धांव
नको अता ते ऋणानुबंध
नको ती संपत्ति व माया
साठीच्या घरात पाऊल ठेवता
मी फक्त ’मीच’ असावे
खूप अनुभवले सुखाचे क्षण
कष्ट आणी कामाचे पण
जगता आगळे आयुष्याचे क्षण
मी फक्त ’मीच’ असावे